19 Nisan 2014 Cumartesi

Dağınık

      Yazmayı seyrekleştirdim iyice kafamda öyle çok şey dolaşıyor ki kaleme ulaşana kadar uçup gidiyor hepsi. Konuşmak isterken susmak zorunda kalıyorum bu yüzden . Bir de her şeyden sıkılıyorum. Kendimden bile. İpin ucundan dönüyorum hep. Kaçmak isterken kendimi kıskıvrak yakalıyorum. Bu sırada çoğu şeyi kaybediyorum. Benliğim eksiliyor yere her çarpışında.







erhhhhh.....

         Olmuyor olmuyor baştan alalım..




  Yazamıyorum. Kafamda dönüp duran binlerce sözcük var . Zamanın bir yerlerinde aklıma izinsiz giriş yapmış, zihnimde dönüp duran binlerce hece.. Yan yana getirmeye çalıştığımda paramparça eden. Öyle çok fazla geldim ki kendime kendimden kendimi çalıyorum..Kendime fazla geliyorum sana eksik.

      Aslında korkuyorum. Onca hayattan sonra karşına dikilmek çok zor çok can acıtıcı.Sen gözlerinle eksiltirsin beni. Ateş saçan gözlerin.Artık sensiz kalmak istemiyorum. Ruhum bedenime yeterince ağır. Bir de sensizlik. Zor çok zor...




                             Deneme bir iki deneme. Yine mi olmadı ? Pes !




        "Yazmak mutsuz adam işi; mutlu olan adam yazmakla vakit kaybetmez hayatın içinde yaşar " derdim hep. Yanılmışım. Çok mutlu olduğum için değil bu  yanılgı. Kelimelerimi tüketecek kadar mutsuz olduğumdan. Kendime bir şeyler katmak yerine kesemden yedim. Neyse sonradan denemeli. Daha geniş güzel zamanlarda...


18 Nisan 2014 Cuma

Yazmak isteyip de yazamadığım binlerce satır birikti.Eskiden yazardım .Şimdi düşünüyorum da yazdıklarım  tamamen safsatadan ibaretmiş. Boşa geçen 5 yıl ve daha sonrası.. Geç anladım her şeyi. Kaybettiğim şeylerin arkasından ağıt yakıyordum bunca zaman . Boşuna .

Yeni kararlar aldım yine . Gerçekten sevdiğim insana kavuşmak için .. Çok geç oldu. Ellerimde geçmişin kiri . Nasıl silinir bilemiyorum.. Yine de deneyeceğim . Ortak düşmanımızı buldum . Çok geç.Çok imkansız.. Yine de bir umut işte. O umut değil mi beni 4 aydır ayakta tutan. 1 yıl önce fark ettiğim ateşin arkasında durdum geç de olsa. Durmak mıydı bu ? Bilmiyorum. . Geçen zamanın arkasından "Beni seviyormuş o.." demek çok zor . Aşık olduğumu ve bana olan nefretini gördükten sonra..

O geceyi düşünüyorum. Ellerini tuttum ,öptüm ,sarıldım ... Hepsi sanki bir hayal ürünüydü.. O gece bir mucizeydi . Mucizemdin .Beni öptün.. Dünyanın bütün şimşekleri içimde çaktı.Beklenmedikti bu . Tuhaf .. Sanki yıllardır bekliyordum bunu. Benim yüzümden yok oldun. Ben ittim seni . Yalanlar için vazgeçtim tek gerçeğimden. Çok geç anladım.

Binlerce kez özür dilesem yalvarsam  işe yarar mı bilmiyorum. Kelimeler manalarını yitirdi.Konuşmak istiyorum olmuyor. Tam karşımda dikiliyorsun. Gözlerin susuşun . Seni kaybettim . Kendimi kaybettim geriye ne kaldı ?

Yazdıklarını üzerime alınmak istiyorum . Defalarca okuyorum.Canını bu kadar yakmak. Yazamıyorum canım çok yanıyor. Seni çok seviyorum desem ,susmasan yalandan da olsa ben de desen..İmkansız... İyi düşünmek istiyorum . Yanımda ol istiyorum..Hadi demişsin ya " Beni sevmiyorsan kimseyi sevmemelisin ,kimsenin gözlerinin içine bakarak gülmemelisin ,dokunmamalısın kimseye, seni seviyorum işte yüzüne haykırsam ne fark eder ki ? Öyle hızlı koşsam ki sana doğru çekilemesen önümden , içine girebilsem , sen olabilesem..."