12 Nisan 2013 Cuma

Bugün 25 yıl oldu. Sensizliğimin 25. yılı.. Tuhaf  hiç tanıyamadığın bir insanın yasını tutmak eksikliği ile yaşamak. İçini karıncalandıran o iğrenç özlem duygusuyla kardeş olmak zorunda kalmak... Kimsesizliğinle  barışmak.. Çok zor.Oysa seni bu kadar özlemişken sensiz kalmak hiç adil değil.

Kardeşini tanırsın az çok bilirsin Bunun için dünyada olmak görmek dokunmak gerekmez. Kan bağı var sonuçta.Yine de işte..Kardeşin olmak isterdim senin.Sevdiğim adamla tanıştırmak isterdim seni. Eminim sen de severdin benim gibi."Kedi olalı bir fare tuttun" diye belki takılırdın bana . Keşke yaşasaydık bunu. 

Birine içten bir şekilde "abla " demek isterdim . Sıfatları sevmem bilirsin kan bağım olmayan birine hele ailevi adlar vermek bana göre değil. Annemin ikinci eşine bile " baba" derken için nasıl kanardı. O benim babam değildi. Hiçbir şeydi. Orospu çocukluğu bir sıfat olarak kabul görseydi ona uygun olan tek şey o olurdu. Aramızda kalsın hak da ederdi hani .Az pislik bir adam değildi.. 

Abla ;sen gittikten sonra babam baba olmaktan istifa etti.Senin ölümünden 3 yıl 10 gün sonra ben doğdum. Bugüne kadar düşündüm iyi mi yaptım diye. Bunu 4 ay önce sorsaydın cevabım yine "bok vardı da doğduk " derdim. Ama şimdi "iyi ki" diyorum Nedenini biliyorsun . Umarım benim için mutlusundur.

Sana söylemem gereken şeyler var. Annem öldükten sonra yanına gömülmeyi vasiyet etti. Sana kavuşmak istiyor. Mahçup bir de . Yaşatamadık seni. .Ona kızım olunca senin adını taşıyacağını söylediğimde ağlamaklı oldu .İstemedi. Biliyor musun inanmak istemesem de babam ikimizi de unuttu.Mezarını kaybettik.Bir yerin bile yok sığınabileceğimiz .Bunun tek suçlusu babam. 

Aslında anlatacak çok şey var . Keşkelerden bir yumak var önümüzde. Sensiz olmanın verdiği his ile saçmalamak mümkün.Yine de bil istedim..Seni seviyorum...


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder