21 Kasım 2012 Çarşamba


İçimden yazmak geçerken bir türlü kelimelerle buluşamamak kötü..Tıpkı boğazında kocaman bir düğüm varken ağlayamamak gibi ..Canım yanıyor. O kadar yanıyor ki artık en azından ona karşı konuşamıyorum. Rahatsız edici biri oldum yine.Takıntılı güvensiz.. Belki de hep öyleydim .Bilmiyorum.  Belki de kendimi onun hayatında bir yere sığdıramıyorum. Çünkü yerimi göstermedi. Belki de yaptı kendince..Bilmiyorum ..

Bir şiiri vardı Nazım Ustanın " Herkes kendinden sorumludur aşkta/ Sen aşkını doya doya yaşarken o kendine engeller /koyuyorsa bu onun sorunu. Bir insan eksik yaşıyorsa, ve bu/eksikliği bildiği halde tamamlamak için uğraşmıyorsa sen ne/yapabilirsin ki onun için?"

Kafa patlatmak anlamsız .Akışına bırakmak gerek.. Belki de bu halim bugüne kadar o olmazsa bu olur diye yaptığım tüm planları çöpe atıp sadece ona yöneldiğim için..Bilmiyorum .En iyisi kendimizi yine müziğe vermek .Hiç değilse kafamız dağılır...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder