30 Eylül 2012 Pazar

Günler birbirini kovalarken çoğu zaman amacımı ,neden burada olduğumu unutuyorum. Bir amaç dahilinde geldiğime inandığım dünyada bir noktadan bile daha küçük ve değersiz olduğumu hissettiğim ve kendimi unuttuğum günlerin birindeyim yine . Elimi hatalarımla kirletiyorum yine .Gözyaşlarım öyle derinlerde çağlıyor ki dışarı çıkacak yer bulamıyorlar. Bunun içindir ki kimsenin işitemeyeceği sözcükler kusuyorum yine .

Hayaller doğuruyorum gecelerimde . Asla ete kemiğe bürünemeyecek ,asla büyüyemeyecek hayaller. Adsız ,yüzsüz adamlar..Seslerini sadece benim duyduğum adamlar.. Ne kadar tuhaf değil mi ? Evet evet belki de ben şizofrenim..Zaten hiçbir zaman normal olarak görmedim kendimi.Uçurumdan aşağı düşer gibi tepetaklak inen duygularımın içinde kayboluyorum çoğu zaman.Aynalarla bezeli bir odanın içindeyim çoğu zaman  .. Aynalar kimi zaman beni gösteriyor kimi zaman seni.. Aynaların hepsini kırsam belirecek misin karşımda? Yo yo .Biliyorum .Bunlar sadece aklımın bir oyunu bana. Sen yoksun ..En azından benim için. 

Klişeleri kenara atıp; ruhlarımızı yıkasak arınır mıyız kendimizden? Yitirdiklerimiz geri döner mi ? O boktan manasız hayata taze kan gelir mi ? Egolarımızdan sıyrılsak gerçek bene ulaşsak.Hani ütopya olarak nitelendirilen içimizdeki cevhere...Zümrüdüankamıza ulaşıp alevlerin içinde göğe ulaşabilir miyiz bu sayede ?

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder