2 Ağustos 2012 Perşembe



Yazmayalı uzun zaman olmuş.Aslında yazabilecek bir şey bulamamaktan belki de bu . Şimdi bile kelime seçimim  çok zor. Ya ben aslında çok özledim ! Sesini ,gülüşünü her şeyini..Aslında içimde bir aşk benzeri bir  şey kalmadı artık.Yine de içimi kemiren şey şu: Alışkanlık . Benim sadık kaldığım giysilerim ,kitaplarım vardır.  Hele ki müzik. Yaşamımı ona adadım sanki .En sadık aşkım o benim.Yalnız kaldığım anda elimden tutan.

Ne acı ki hayatıma giren insanların sakin limanıydım ben.En zorlu denizlerden geçmişlerdi hepsi. Alabora olan teknelerinden binlerce kıymık yarasıyla sahilimde uyandılar o azgın fırtınadan sonra.Zordu o kıymıkların ardındakine ulaşmak .Kendini binlerce kilitle hapsetmiş kalbe can suyunu verip diriltmek..Zamanla hep daha fazlası istendi .Bir süre kendime verebileceğim bir şey kalmadı.

Evet hep yanlıştı seçimlerim .Bu sefer olsun diyerek kaç gece ağlayarak uyuduğumu ben bile unutmuşken yanlışların etrafımda olması üzücü .Ya da benim her zaman sepetten çürük elmayı seçme yeteneğim aşırı derecede fazla..

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder