4 Haziran 2012 Pazartesi


Bazı şarkılar vardır.İlk ne zaman dinlediğini istesen de hatırlayamazsın tam olarak ama arkadan bir gölge gibi takip eder seni sigara dumanı gibi hayatının tüm duvarlarına siner .. Söküp atamazsın bir türlü olur olmadık yerlerde kulağına çalınır..Hatta rüyalarında bile o vardır. Gülünecek bir şey sanırım bu ama onu sanırım ilk kez rüyamda duydum..Yani Creep 'i ... O benim kutsal şarkım aslında ..Kendime güvensizliğimin bıkmışlığımın simgesi.

Seçimlerimin hepsi yanlıştı diyemem ama hiçbir zaman sevdiği, uğruna her şeyimi feda edebilecek kadar hayatıma yerleştirdiğim insanların kanatlarımı kırıp çekip gitmesi yüzündendir belki kendime olan güvensizliğim..Okunmayacağını bile bile yazıyorum,dinlenmeyeceğini bile bile şarkılar söylüyorum, gözyaşlarım silinmeyeceğini orada yalnız başına kuruyup gideceği içimin daha fazla ezileceğini bile bile akıyor..Yine de ne var biliyor musun beni istemeyen insanların hayatları yolunda gitmedi.Hayır hayır beddua etmedim .Ciddiyim . Beceremem tutmaz benim beddualarım da dualarım da..

Aslına bakarsan bir tane daha kutsal şarkı var : Black " Neden ben değil de o ? " Emin ol bunu hep sormak istedim . Neden beni sevemedin ? Neden yanımda duramadın seni sevdiğimi bile bile ? Neden ? Bilirim hayat bu kadar basit değil.Bilirim bunlar asla cevaplanamayacak .Oysa ben hep çok seven taraf olmuştum.Belki bir anlıktı sevgilerim .Suya yazılan yazıdan ibaretti belki de .Ama çok sevdim işte.Öyle ki her şeyi tükettim .Her aşkta tekrar doldum . Sıfırı tükettim sonra tekrar çoğaldım .O kadar eksildim ki kendime az kaldım bir süre sonra ...

Cevapsız sorular zamanla büyüyerek nefes almanı engelliyor .. Geçmişe duyduğum özlem o kadar büyüdü ki ben bile küçüldüm onun yanında. Özlediğim insanlar değil bizzat benim..Kendimi özledim .. Parçalarımı .O kadar dağıldım ki bir türkü toparlanıp tekrar bir bütün olamadım .Hep bir eksiktim bu yüzden çantamda biraz hüzün taşırdım her gittiğim yere. Hüznümle yamadım kendimi . Gözyaşlarım can suyum oldu çoğu zaman . Gözyaşlarımla büyüdüm ,çoğaldım ve sonunda eksildim.
Bir kısır döngü bu aslında. Koşu bandı misali ne kadar koşarsam koşayım yine başlangıç yerindeyim..Pes etmek mi gerek yoksa inadına yürümek mi ? Yok yok pes etmemeli .Direnmeli sonuna dek . Uçurumun kenarında düşmeden durabilmeli en azından.. İki kutsal şarkıyı da paylaşıp gitmeli yoksa çıkamayacağım işin içinden...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder