14 Nisan 2012 Cumartesi

      Okumayacağını bildiğim birkaç satır daha yazasım geldi.Umutlarımı çöpe atmam gerekiyor sanırım yakınındayken bile beni göremeyecek kadar benden uzaksın çünkü..Elimden bir şey gelsin isterdim ya unutmak ya da konuşabilmek..Haberdar olsaydın ne yapardın merak ediyorum.Yanımda olur muydun yoksa gider miydin herkes gibi ? Durmayacağını düşünüyorum yanımda..Elimden tutmayacağını...Oysa uyuyuşunu seyrettim ben duvarların ardından olsa bile...Nefesini dinledim ..

Sana dokunamamanın o dayanılmaz acısı koynuma sızdı sinsi bir yılan gibi...Uyandım yeni bir sabaha kan ter içinde sen yerine o vardı yanımda.Gülümsüyordu çaresizliğime ..Yanımdaydın  ve sana dokunamadan gittin....İçimdeki pişmanlık büyük.Keşkeler uykularımı katlederken sensiz bir sabaha uyanmak istemiyorum...Yanımda kalsan .. Korkuyorum .Söyleyeceğim sadece iki kelime ..İki kelime sadece karanlığa ya da aydınlığa açılan bir kapının anahtarı...Hangisinin açılacağı sadece sana bağlı.
    Bunca zamandır neredeydin neden seni şimdi tanıdım?Evrenin kendine özgü bir zamanlaması olduğuna inanırdım hep."Gülümse ve bekle" Pasif bir anlayış değil mi benimkisi ? Ama hep olan oydu..Ben çabaladım elimden gelen her şeyi yaptım..Ama zamanı gelmedikçe hiçbir şey olmazmış.Evren zamana hükmedermiş sadece..İnsanlar da boyun eğerlermiş.Şimdi de öyle oluyor sanırım.Bize düşen sadece bize verilen senaryoya göre işimizi iyi bir şekilde yerine getirmek.
   

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder