30 Nisan 2012 Pazartesi

 Zamanın en iyi ilaç olduğunu söyleyen insan çoktur; hepimiz hayatımızda en az bir kez bu sözü duymuşuzdur.Aslında berbat bir teselli hatta direk baştan savmayı ifade eden bu sözü kabul etmiyorum ben.Hiçbir şey yok olmaz çünkü .Zaman sadece yaranın üzerini gizler bir kabuk gibi çevreler onu.Ama en küçük bir şey onun tekrar kanamasına neden olur...Bazen bir şarkı bazen ise tam her şeyi yoluna koydum derken karşılaşacağın bir sürü saçma sapan şey onu tekrar kanatır... Aslında o yaraların hep izi kalır ..Bir gün bir yerde patlamaya hazır pimi çekilmiş bir bomba gibi harekete geçeceği günü bekler....

18 Nisan 2012 Çarşamba

   Ahhh bazen aklımda bir sürü şey olsa da yazmaya üşeniyor insan.Birkaç gün sonra 21 yaşında olacakmışım . Pehhh.Mecburen yaşıyormuşum kimin umurunda ki. Aşık olduk bu kadar terane içerisinde.Avuç yalamam an meselesi derken beklenen çabucak gerçekleşti..Önceden küçük hedeflerim vardı ki hala da öyle .Yalnız büyüdükçe buna küçük oyunlar,küçük hesaplar eklendi.Gittikçe kirlendik .

 Ciddiyetle bir şeyler yazasım yok çünkü geri zekalı bir tıp öğrencisini izliyorum .AA tıp okuyor derlerdi önceden ama artık zeka seviyesi ilkokul öğrencisiyle eşit insanlarla doldu etraf.Konuşmaları hareketleri sinir ediyor beni ..  Nedense  etrafım bu insanlarla dolu...

14 Nisan 2012 Cumartesi

      Okumayacağını bildiğim birkaç satır daha yazasım geldi.Umutlarımı çöpe atmam gerekiyor sanırım yakınındayken bile beni göremeyecek kadar benden uzaksın çünkü..Elimden bir şey gelsin isterdim ya unutmak ya da konuşabilmek..Haberdar olsaydın ne yapardın merak ediyorum.Yanımda olur muydun yoksa gider miydin herkes gibi ? Durmayacağını düşünüyorum yanımda..Elimden tutmayacağını...Oysa uyuyuşunu seyrettim ben duvarların ardından olsa bile...Nefesini dinledim ..

Sana dokunamamanın o dayanılmaz acısı koynuma sızdı sinsi bir yılan gibi...Uyandım yeni bir sabaha kan ter içinde sen yerine o vardı yanımda.Gülümsüyordu çaresizliğime ..Yanımdaydın  ve sana dokunamadan gittin....İçimdeki pişmanlık büyük.Keşkeler uykularımı katlederken sensiz bir sabaha uyanmak istemiyorum...Yanımda kalsan .. Korkuyorum .Söyleyeceğim sadece iki kelime ..İki kelime sadece karanlığa ya da aydınlığa açılan bir kapının anahtarı...Hangisinin açılacağı sadece sana bağlı.
    Bunca zamandır neredeydin neden seni şimdi tanıdım?Evrenin kendine özgü bir zamanlaması olduğuna inanırdım hep."Gülümse ve bekle" Pasif bir anlayış değil mi benimkisi ? Ama hep olan oydu..Ben çabaladım elimden gelen her şeyi yaptım..Ama zamanı gelmedikçe hiçbir şey olmazmış.Evren zamana hükmedermiş sadece..İnsanlar da boyun eğerlermiş.Şimdi de öyle oluyor sanırım.Bize düşen sadece bize verilen senaryoya göre işimizi iyi bir şekilde yerine getirmek.